هنوز نیامده ای تا رفته باشی

 

دردی عظیم دردی است
با خویشتن نشستن
در خویشتن شکستن
وقتی به کوچه باغ می برد
باد بوی دلکش ریحان را
بر بالهای خسته خود باد
گویی که بوی زلف تو می داد
وقتی که گامهای سحر ربای تو
وز پله های وهم سحرگاهی
گرم فرار بود
در چشمهای من ابر بهار بود
برگرد
در این غروب سخت پر از درد
محبوب من به بدرقه من
دوباره برگرد
دانم که دوباره باز نخواهی گشت
 
وقتی سکوت دهکده را برگشت گله های
هیاهوگر آشفته می کند
وقتی که باد
 این اسب سرکش ناشاد
آشفته یال و سم به زمین کوبان
 از کوچه باغ دهکده می گذرد
یاد از تو می کنم
آیا دوباره باز نخواهی گشت؟
آیا دوباره سمند سرکش را چابک سوار
چیره نخواهی شد ؟
هر روز گرد دهکده هی هی کنان طواف نخواهی کرد؟
آنگاه مرا رها شده از من راهی کوه قاف نخواهی کرد؟
بیهوده انتظار تو را دارم
دانم دگر تو باز نخواهی گشت
اگرچه اینجا بهشت شاد خدایان است
بی تو برای من این سرزمین غمزده زندان است
 
در هر غروب
در امتداد شب
من هستم و تمامت تنهایی
با خویشتن نشستن
در خویشتن شکستن
این راز سر به مهر
تا کی درون سینه نهفتن
                                     گفتن
بی هیچ باک و دلهره گفتن
 
ای روی تو به تیره شبان آفتاب روز
می خواهمت هنوز
آری هنوز هم
                          یاری کن
مرا به گفتن این راز
                      باز یاری کن

 

 

بي تو

 

بي تو سرگردانتر
از نسيم سحرم
از نسيم سحر سرگردان
بي سرو سامان
بي تو - اشكم
دردم
آهم
آشيان برده ز ياد
مرغ
درمانده به شب گمراهم
بي تو خاكستر سردم ، خاموش
نتپد ديگر در سينه ي من ، دل با شوق
نه مرا بر لب ، بانگ شادي
نه خروش
بي تو ديو وحشت
هر زمان مي دردم
بي تو احساس من از زندگي بي بنياد
و اندر اين دوره بيدادگريها هر دم
كاستن
كاهيدن
كاهش جانم
كم
كم

 

در همه زمانها

 

سیاه گیسوی من مهربانتر از خورشید
 از این سکوت من آزرده گشت و هیچ نگفت
و نرمخنده نشکفته بر لبش پژمرد
 و روی گونه گلگونش را
 غبار سرد کدورت در آن زمان آزرد .

 

 

نخواهی دید

 

مرا به یاد بیاور
مرا ز یاد مبر
که انعکاس صدایم درون شب جاری ست
 کسی نمی داند
 که در سیاهی شب دشنه ای است در پشتم
که در سیاهی شب خنجری ست در کتفم
مرا ندیدی
دیگر مرا نخواهی دید
که پشت پنجره سرشار از سیاهی شب
 که پشت پنجره آواز دیگری جاری ست
میان خلوت خاموشی شب دشمن
بخوان زمزمه آواز
سکوت را بشکن
 چرا فراموشی ؟
 چگونه خاموشی ؟

 

 

اسیر

 

او كه روی تو هرگز ندیده در عمرش
دگر برای همیشه تو رانخواهد دید
و نام خوب تو در ذهن كودك معصوم
تصوری ست همیشه
همیشه بی تصویر
همیشه بی تعبیر
اگر تو بازنگردی
نهالهای جوان اسیر گلدان را
كدام دست نوازشگر آب خواهد داد .

 

 

راه تباه

 

تو بهاري ؟
نه
بهاران از توست
از تو مي گيرد وام
هر بهار اينهمه زيبايي را
هوس باغ و بهارانم نيست
اي بهين باغ و بهارانم تو
سبزي چشم تو
درياي خيال
پلك بگشا كه به چشمان تو دريابم باز
مزرع سبز تمنايم را
اي تو چشمانت سبز
 در من اين سبزي هذيان از توست
زندگي از تو و
مرگم از توست
سيل سيال نگاه سبزت
همه بنيان وجودم
را ويرانه كنان مي كاود
من به چشمان خيال انگيزت معتادم
و دراين راه تباه
عاقبت هستي خود را دادم
آه سرگشتگي ام در پي آن گوهر مقصود چرا
در پي گمشده ي خود به كجا بشتابم ؟

 

 

خیلی دور

 

گیسوان تو در اندیشه ی من.

 

 

بی گمان

 

او مرده است
او مرده است در من

 و دیگرخیال او
   از یاد رفته است .

 

 

 

بوسه

 

مگر آن خوشه گندم
مگر سنبل مگر نسرین تو را دیدند
كه سر خم كرده خندیدند
مگر بستان شمیم گیسوانت را
چو آب چشمه ساران روان نوشید
مگر گلهای سرخ باغ ریگ آباد
در عطر تن غوطه ور گشتند
كه سرنشناس و پا نشناس
از خود بی خبر گشتند
مگر دست سپید تو
تن سبز چناران بلند باغ حیدر را نوازش كرد
كه می شنگند و می رقصند و می خندند
مگر ناگاه
نسیم سرد گستاخ از سر زلفت
چه می گویی ؟
تو و انكار ؟
تو را بر این وقاحتها كه عادت داد ؟
صدای بوسه را حتی
درخت تاك قد خم كرده بستان شهادت داد
مگر دیوار حاشا تا كجا تا چند ؟
خدا داند كه شاید خاك این بستان
هزاران صد هزاران بوسه بر پای تو
دیگر اختیارم نیست
توانم نیست
تابم نیست
به خود می پیچم از این رشك
اما خنده بر لب با تو گویم
اضطرابم نیست
مگر دیگر من و این خاك وای از من
چناران بلند باغ حیدر را
تبر باران من در خاك خواهد كرد
نسیم صبحگاهی جان ز دست من نخواهد برد
ترحم كن نه بر من
بر چناران بلند باغ حیدر
بر نسیم صبح
شفاعت كن
به پیش خشم این خشم خروشانم كه در چشم است
به پیش قله آتشفشان درد
شفاعت كن
كه كوه خشم من با بوسه تو
ذوب می گردد

 

 

 

خواب

 

ناگاه دیدگان چو گشودم
 چه وحشتی
 دیدم فریب بود فروپوش دهشتی
دیدم که با تمام ظرافت او
 زهم گسیخت
             ریخت فروریخت
                                  هیچ شد
چه خوابهای نغز طلایی را
 پنداشتم
 نقش حقیقتی ست
 چه جامه های فاخر
 بر قامت بلند تمنا
 در هاله های رویا
                           بردوخته
 چه شعله های سرکش
 در باغهای پندار افروخته
 چه صادقانه و معصوم
 در شعله های سرکش آن عشق
سوخته بودم

 

 

سراب سوخته

 

نه نه نه

 اين هزار مرتبه گفتم نه

 ديگر توان نمانده توانايي

در بند بند من

 از تاب رفته است

 شب با تمام وحشت

خود خواب رفته است

و در تمام اين شب تاريك

تاريك چون تفاهم من با تو

انسان افسانه مكرر اندوه و رنج را

 تكرار مي كند

 

 گفتي

 اميدهاست

 در نا اميد بودن من

 اما

 اين ابر تيره را نم باران نبود و نيست

 اين ابر تيره را سر باريدن

انسان به جاي آب

 هرم سراب سوخته مي نوشد

گلهاي نو شكفته

 اين لاله هاي سرخ

گل نيست

 خون رسته ز خاك است

 باور كن اعتماد

 از قلبهاي كال

 بار رحيل بسته

 و مهرباني ما را

 خشم و تنفر افزون

 از ياد برده است

 باورنمي كني ؟

كه حس پاك عاطفه در سينه مرده است

 

 

دل سرد سنگ تو

هان چه حاصل از آشنایی ها
گر پس از آن بود جدایی ها
من با تو چه مهربانی ها
تو و بامن چه بیوفایی ها
من و از عشق راز پوشیدن
تو و با عشوه خودنمایی ها
در دل سرد سنگ تو نگرفت
آتش این سخنسرایی ها
چشم شوخ تو طرفه تفسری ست
آشكارا به بی حیایی ها
مهر روی تو جلوه كرد و دمید
در شب تیره روشنایی ها
گفته بودم كه دل به كس ندهم
تو ربودی به دلربایی ها
چون در آیینه روی خود نگری
می شوی گرم خودستایی ها
موی ما هر دو شد سپید وهنوز
تویی و عاشق آزمایی ها
شور عشقت شراب شیرین بود
ای خوشا شور آشنایی ها

 

خویشتن

 

  این مرد خودپرست
این دیو این رها شده از بند
مست مست
استاده روبه روی من و خیره در منست
گفتم به خویشتن
ایا توان رستنم از این نگاه هست ؟
مشتی زدم به سینه او
ناگهان دریغ
ایینه تمام قد رو به رو شکست !

 

 

من ندانم !

                 من چه دارم که تو را در خور

                                    هیچ

                 من چه دارم که سزاوار تو

                                    هیچ

                             تو چه داری

                              همه چیز

                          تو چه کم داری

                                  هیچ.....