اجبار

 

دوستت می‌دارم بی‌آنکه بخواهمت.

 

افتخار

 

میگن اون زمان ما فلان بودیم چنان بودیم چنین کردیم ..

قبول خیلی اون موقع بودید...

الان کجایید

گند میزنید !

در مورد یه آدم میشه گفت گذشته فلانی داشتم افتخار میکنم حالا هم سنی از ما گذشته و این حرفا.

اما در مورد یه مملکت نه  !

 آدمش هم باید هر روز بهتر بشه چه برسه به مملکت .

من که اینجوری فکر میکنم شمارو نمی دونم .

 

 

خواب

 

ناگاه دیدگان چو گشودم
 چه وحشتی
 دیدم فریب بود فروپوش دهشتی
دیدم که با تمام ظرافت او
 زهم گسیخت
             ریخت فروریخت
                                  هیچ شد
چه خوابهای نغز طلایی را
 پنداشتم
 نقش حقیقتی ست
 چه جامه های فاخر
 بر قامت بلند تمنا
 در هاله های رویا
                           بردوخته
 چه شعله های سرکش
 در باغهای پندار افروخته
 چه صادقانه و معصوم
 در شعله های سرکش آن عشق
سوخته بودم

 

 

فراموشی

 

یاد من باشد تنها هستم.

 

نوازش

 

ميان اين سنگ و آفتاب ، پژمردگي افسانه شد.
درخت ، نقشي در ابديت ريخت.
انگشتانم برنده ترين خار را مي نوازد.
لبانم به پرتو شوكران لبخند مي زند.
- اين تو بودي كه هر وزشي ، هديه اي نا شناس به دامنت
مي ريخت ؟
- و اينك هر هديه ابديتي است.
- اين تو بودي كه طرح عطش را بر سنگ نهفته ترين چشمه كشيدي ؟
- واينك چشمه نزديك ، نقشش در خود مي شكند.
- گفتي نهال از طوفان مي هراسد.
- و اينك بباليد ، نو رسته ترين نهالان!
كه تهاجم بر باد رفت.
- سياه ترين ماران مي رقصند.
- و برهنه شويد، زيباترين پيكرها!
كه گزيدن نوازش شد.

 

تازه خریدیم

 

مشتری : کامپیوتر ما خراب شده... تازه خریدیمش !

من       :  تازه گرفتین گارانتی داره ببرین اونجا ؟

مشتری : گارانتیش تموم شده یه دوسالی هست ...

 

معنی

 

تو هیچ وقت درست و حسابی به آزادی واقعی فکر کردی؟

 آزادی از عقاید دیگران...

 حتّی از عقاید خودت؟

 

مارلون براندو در اینک آخرالزّمان

 

آرزو

 

یکی یه پرسش بی پاسخم جواب دهد
یکی پیام مرا
ازین قلمرو ظلمت به آفتاب دهد
که در زمین که اسیر سیاهکاریهاست
و قلب ها دگر از آشتی گریزان است
هنوز رهگذری خسته را تواند دید
که با هزار امید
چراغ در کف
در جستجوی انسان است

 

 

فرصت

 

به ياد داشته باش که امروز طلوع ديگري ندارد.

 

ترس

 

وقتی می دونی هیچ کس و هیچ چیز خودش نیست..

 

اونکه رفته !

 

یکی نیستش

یکی کمه

یکی رفته انگار !

یکی نبود

یکی ....

 

می خوای بری برو

 

هیچ کس نمیتونه زیاد دور بشه. نمیتونه برا همیشه بره....
چون همیشه یه چیزی رو جا میزاره......
آدمها خیلی نمیتونن از هم دور بشن بالاخره یه چیزی جا میمونه که مجبورن برگردن و برش دارن .......

 

 

 

نجات‌دهنده‌یی در راه است.

 

همیشه همان
شگرد
      همان...
شب همان و ظلمت همان
تا «چراغ»
           همچنان نمادِ امید بماند.

 

راه
  همان و
از راه ماندن
             همان،
تا چون به لفظِ «سوار» رسی
مخاطب پندارد نجات‌دهنده‌یی در راه است.

 

و چنین است و بود
که کتابِ لغت نیز
                    به بازجویان سپرده شد
تا هر واژه را که معنایی داشت
                                     به بند کشند
و واژگانِ بی‌آرِش را
                       به شاعران بگذارند.

 

و واژه‌ها
         به گنهکار و بی‌گناه
                                تقسیم شد،

به آزاده و بی‌معنی
سیاسی و بی‌معنی
نمادین و بی‌معنی
ناروا و بی‌معنی. ــ

 

و شاعران
از بی‌آرِش‌ترینِ الفاظ
                       چندان گناه‌واژه تراشیدند
که بازجویانِ به‌تنگ‌آمده
                           شیوه دیگر کردند،
و از آن پس،
سخن‌گفتن
نفسِ جنایت شد.

 

 

حسرت

 

چرخ يك گاري در حسرت واماندن اسب،
اسب در حسرت خوابيدن گاري چي،
مرد گاري چي در حسرت مرگ.

 

 

 

مرهم

 

تو را نادیدن ما غم نباشد
که در خیلت به از ما کم نباشد

من از دست تو در عالم نهم روی
ولیکن چون تو در عالم نباشد

عجب گر در چمن برپای خیزی
که سرو راست پیشت خم نباشد

مبادا در جهان دلتنگ رویی
که رویت بیند و خرم نباشد

من اول روز دانستم که این عهد
که با من میکنی محکم نباشد

که دانستم که هرگز سازگاری
پری را با بنی آدم نباشد

مکن یارا دلم مجروح مگذار
که هیچم در جهان مرهم نباشد

بیا تا جان شیرین در تو ریزم
که بخل و دوستی با هم نباشد

نخواهم بی تو یک دم زندگانی
که طیب عیش بی همدم نباشد

نظر گویند سعدی با که داری
که غم با یار گفتن غم نباشد

حدیث دوست با دشمن نگویم
که هرگز مدعی محرم نباشد

 

آدرس

 

کتاب حکایت عشقی

بی قاف

بی شین

بی نقطه

صفحه شصت و سه

خط هجدهم !

 

.......................................................................................................................

پ . ن :دیگه ندارم !

... در حال حاضر که اینجوری حس میکنم .

و چقدر احمقانه است این حس برای کسی که هنوز نیامده است !

 

بلد نیستم

 

وقتی یاد گرفتی با یه خانم صحبت کنی !

 

واسه تو

 

 دریغ از دل كه بستم ! 

 

 

طناب دار

 

سلام ای شب معصوم !
 سلام ای شبی که چشم های  گرگ های بیابان را  
به حفره های استخوانی ایمان  و اعتماد بدل میکنی
ودر کنار جویبارهای تو ، ارواح بیدها
ارواح مهربان تبرها را میبویند
من از جهان بی تفاوتی فکرها و حرف ها و صداها میآیم
و این جهان به لانه ی ماران مانند است
و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست
که همچنان که ترا میبوسند
در ذهن خود طناب دار ترا میبافند
سلام ای شب معصوم !

 

معذرت

 

تو این دنیا از یه نفر که معذرت می خوای بقیه وایمیستن تو صف!

 باغ های کندلوس

 

عاقلان تیره دل

 

در میان پرده خون عشق را گلزارها 
 عاشقان را با جمال عشق بی چون کارها
عقل گوید شش جهت حدست و بیرون راه نیست 
 عشق گوید راه هست و رفته ام من بارها
عقل بازاری بدید و تاجری آغاز کرد 
 عشق دیده زان سوی بازار او بازارها
ای بسا منصور پنهان ز اعتماد جان عشق
   ترک منبرها بگفته برشده بر دارها
عاشقان دردکش را در درونه ذوقها  
عاقلان تیره دل را در درون انکارها
عقل گوید پا منه کاندر فنا جز خار نیست 
 عشق گوید عقل را کاندر توست آن خارها
هین خمش کن خار هستی را ز پای دل بکن
  تا ببینی در درون خویشتن گلزارها
شمس تبریزی تویی خورشید اندر ابر حرف
  چون برآمد آفتابت محو شد گفتارها

 

زندگی

 

از ترس زندگی هیچ وقت زندگی نکردم ...

 

سرگردان !

 

سنگ آرایش کوهستان نیست
همچنانی که فلز زیوری نیست به اندام کلنگ
وکف دست زمین
گوهر ناپیدائی است
که رسولان همه از تابش آن خیره شدند
پی گوهر باشید...

                                   

خواب شیرین

 

چقدر مردن خو ب است ...

کسی خواب دیده است که من مرده ام !

کسی خواب مرگ مرا دیده است.

 

همیشه

 

دنیارو یا رو دار می خوره یا زور دار !

 

سراب سوخته

 

نه نه نه

 اين هزار مرتبه گفتم نه

 ديگر توان نمانده توانايي

در بند بند من

 از تاب رفته است

 شب با تمام وحشت

خود خواب رفته است

و در تمام اين شب تاريك

تاريك چون تفاهم من با تو

انسان افسانه مكرر اندوه و رنج را

 تكرار مي كند

 

 گفتي

 اميدهاست

 در نا اميد بودن من

 اما

 اين ابر تيره را نم باران نبود و نيست

 اين ابر تيره را سر باريدن

انسان به جاي آب

 هرم سراب سوخته مي نوشد

گلهاي نو شكفته

 اين لاله هاي سرخ

گل نيست

 خون رسته ز خاك است

 باور كن اعتماد

 از قلبهاي كال

 بار رحيل بسته

 و مهرباني ما را

 خشم و تنفر افزون

 از ياد برده است

 باورنمي كني ؟

كه حس پاك عاطفه در سينه مرده است

 

 

و اما خدا !

 

سنگسار نکنید !

حتی اگر خدای را کشته باشد ...

حتی اگر

حتی

...

 

 

همزاد...

 

من اما هيچ کس را
در شبي تاريک و توفاني نکشتم
من اما راه بر مردي ربا خواري نبستم
من اما نيمه هاي شب ز بامي بر سر بامي نجستم .

در اين جا چار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب و
در هر نقب چندين حجره،
در هر حجره چندين مرد در زنجير...

در اين زنجيريان هستند مرداني
که مردار زنان را دوست مي دارند.
در اين زنجيريان هستند مرداني
که در رويايشان هر شب زني
در وحشت مرگ از جگر بر مي کشد فرياد.

من اما در زنان چيزي نمي يابم
- گر آن همزاد را روزي نيابم ناگهان، خاموش -
من اما در دل کهسار روياهاي خود،
جز انعکاس سرد آهنگ صبور اين علف هاي بياباني
که ميرويند و مي پوسند و مي خشکند و مي ريزند،
با چيزي ندارم گوش.
مرا گر خود نبود اين بند،
شايد بامدادي همچو يادي دور و لغزان،
مي گذشتم از تراز خاک سرد پست...

جرم اين است
جرم اين است

 

                                                                                   شاملو

 

خواست !

 

خونه داری ؟!

ماشین داری؟!

 

 

و باختیم...

 

ای هفت سالگی
ای لحظه های شگفت عزیمت
بعد از تو هرچه رفت ، در انبوهی از جنون و جهالت رفت
 
 
بعد از تو پنجره که رابطه ای بود سخت زنده و روشن
میان ما و پرنده
میان ما و نسیم
شکست
شکست
شکست
بعد از تو آن عروسک خاکی
که هیچ چیز نمی گفت ، هیچ چیز بجز آب ، آب ، آب
در آب غرق شد.
 
 
بعد از تو ما صدای زنجره ها را کشتیم
و بصدای زنگ ، که از روی حرف های الفبا بر می خاست
و به صدای سوت کارخانه های اسلحه سازی ، دل بستیم .
 
 
بعد از تو که جای بازیمان زیر میز بود
از زیر میزها
به پشت ها میزها
و از پشت میزها
به روی میزها رسیدیم
و روی میزها بازی کردیم
و باختیم، رنگ ترا باختیم ، ای هفت سالگی .
 
 
بعد از تو ما به هم خیانت کردیم
بعد از تو ما تمام یادگاری ها را
با تکه های سرب ، و با قطره های منفجر شده ی خون
از گیجگاه های گچ گرفته ی دیوارهای کوچه زدودیم .
بعد از تو ما به میدان ها رفتیم
و داد کشیدیم :
" زنده باد
مرده باد "
 
 
و در هیاهوی میدان ، برای سکه های کوچک آوازه خوان
که زیرکانه به دیدار شهر آمده بودند ، دست زدیم.
بعد از تو ما که  قاتل یکدیگر بودیم
برای عشق قضاوت کردیم
و همچنان که قلب هامان
در جیب هایمان  نگران بودند
برای سهم عشق قضاوت کردیم .
 
 
 
بعد از تو ما به قبرستان ها رو آوردیم
و مرگ ، زیر چادر مادربزرگ نفس میکشید
و مرگ ، آن درخت تناور بود
که زنده های اینسوی آغاز
به شاخه های  ملولش دخیل می بستند
ومرده های آن سوی پایان
به ریشه های فسفریش چنگ می زدند
و مرگ روی ان ضریح مقدس نشسته بود
که در چهار زاویه اش ، ناگهان چهار لاله ی آبی
روشن شدند.
 
 
 
 
صدای باد می آید
صدای باد می آید، ای هفت سالگی
 
 
برخاستم و آب نوشیدم
و ناگهان به خاطر آوردم
که کشتزارهای جوان تو از هجوم ملخ ها چگونه ترسیدند.
چقدر باید پرداخت
چقدر باید
برای رشد این مکعب سیمانی پرداخت ؟
 
 
ما هرچه را که باید
از دست داده باشیم ، از دست داده ایم
ما بی چراغ به راه افتادیم
و ماه ، ماه ، ماده ی مهربان ، همیشه در آنجا بود
در خاطرات کودکانه ی یک پشت بام کاهگلی
و بر فراز کشتزارهای جوانی که از هجوم ملخ ها می ترسیدند
 
 
چقدر باید پرداخت؟...

---

و همچنان که قلب هامان
در جیب هایمان  نگران بودند
برای سهم عشق قضاوت کردیم ....